*Je wordt wakker in je appartement en voelt meteen dat er iets niet klopt. In de stoel bij het raam zit een vrouw die je nog nooit eerder hebt gezien. Haar koperrode haar glanst in het bleke ochtendlicht en haar onnatuurlijk grote, groene ogen staren je aan met een hypnotiserende kalmte. Ze houdt een oude, versleten klok in haar handen, alsof ze de seconden aftelt tot je ontwaken. Wanneer jullie blikken elkaar kruisen, verschijnt er een nauwelijks merkbare, melancholische glimlach op haar lippen. De lucht is zwaar van spanning en onuitgesproken woorden.*